ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ

Για όσους παρακολουθούν προσεκτικά τις εργασίες του Κοινοβουλίου υπήρξαν και την απερχόμενη εβδομάδα κάποιες δραστηριότητες που αξίζουν ιδιαίτερης μνείας. Πρόκειται για τις διαφοροποιήσεις βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος. Δύο δεν ψήφισαν διατάξεις νόμου που εισήχθησαν στην Ολομέλεια. Αλλοι εξέφρασαν δυσφορία στην ενδοκομματική συζήτηση που έγινε για τα...
ταξί.

Δεν αμφισβητείται, φυσικά, το δικαίωμα του βουλευτή να ψηφίζει κατά συνείδηση και, πολύ περισσότερο, να εκφέρει τη γνώμη του ελεύθερα.

Ούτε μπορεί να αγνοηθεί η αυτονόητη τάση του να ενισχύει τις προτεραιότητες της εκλογικής του περιφέρειας.

Αλλά ο βουλευτής εκπροσωπεί το έθνος στο σύνολό του - όχι τους ψηφοφόρους του.

Νομοθετεί για το σύνολο της κοινωνίας και όχι για επιμέρους ομάδες της.

Ενδεχομένως το γενικό συμφέρον μπορεί να μην ταυτίζεται πάντα με τις επιδιώξεις ενός κλάδου.

Αλλά στη δημοκρατία, ανάμεσα σε δύο αγαθά προκρίνεται πάντα το μείζον.

Σε αυτό τον κανόνα άλλωστε εδράζεται και η έννοια της πλειοψηφίας με την οποία λαμβάνονται οι αποφάσεις.

Συνεπώς οι βουλευτές, ιδίως της κυβερνώσας παράταξης, πρέπει σε κάθε ζήτημα που τίθεται υπό την κρίση τους να βλέπουν τη μεγάλη εικόνα.

Να κρίνουν με βάση γενικά συμφέροντα και τις συλλογικές επιδιώξεις και όχι με τον συνυπολογισμό του προσωπικού πολιτικού κόστους.

Δεν ωφελεί τη χώρα να προκρίνουν εκλογικές σκοπιμότητες. Ή, ακόμη χειρότερα, να κινούνται με εσωκομματικά κριτήρια και τριβές μεταξύ τους.

Αν μη τι άλλο, στην περίοδο που διανύουμε δεν υπάρχουν περιθώρια για καθυστερήσεις ή στρεβλώσεις υπό την επίδραση των επιμέρους πιέσεων.

Οι βουλευτές πρώτα πρέπει να αξιολογούν την κατάσταση της χώρας, τους εθνικούς στόχους και τις μεγάλες πολιτικές επιλογές...

Να προτάσσουν τις συλλογικές ανάγκες από τις τοπικές ή κλαδικές επιδιώξεις.

Αυτό που προέχει είναι να βγει πέρα το - έσχατο καθώς όλοι γνωρίζουν - σχέδιο σωτηρίας της ελληνικής οικονομίας, του οποίου τις επιμέρους παραμέτρους επιβαρύνει διαρκώς η επιδείνωση της διεθνούς κατάστασης.

Το σχέδιο θεωρείται αναγκαία και ικανή συνθήκη ανάσχεσης της πορείας προς την καταστροφή.

Η υλοποίησή του συναρτάται με τις διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας, έναντι των οποίων δεν μπορεί να υπάρξει υστέρηση.

Οπως είπε στη Βουλή ο υπουργός Οικονομικών, αν δεν προχωρήσουμε σε όσα έχουμε δεσμευθεί δεν θα ισχύει και το πρόγραμμα σωτηρίας της ελληνικής οικονομίας.

Οι πρώτοι που πρέπει να το λαμβάνουν υπόψη αυτό είναι οι βουλευτές της πλειοψηφίας.

(από tanea)