Ο λάκος της φάβας.

Λίγος καιρός πέρασε από τότε που οι Έλληνες γίναμε το μαύρο πρόβατο της Ευρώπης. Τεμπέληδες, σπάταλοι, ανεύθυνοι, διεφθαρμένοι και άλλα κοσμητικά επίθετα στόλιζαν την ξένη αρθρογραφία. Η καμπάνια "Οι Έλληνες ξοδεύουν περισσότερα από όσα παράγουν και γι΄αυτό πρέπει να πληρώσουν " γνώρισε την αποθέωση στο εξωτερικό. Η Αφροδίτη της Μήλου κατέληξε από εκπρόσωπος του ελληνικού κάλλους σε εκφραστής του γερμανικού κιτς. Το ελληνικό έλλειμμα ήταν πρώτο θέμα συζήτησης σε όλα τα μέσα. Όλοι οι μεγάλοι της Ευρώπης τραβούσαν το αυτί στον Παπακωνσταντίνου (και όταν δεν κοίταζε κανείς και καμιά κλωτσιά) μέχρι που.......
.......μέχρι που ξημέρωσε μία ωραία πρωία, όπου ως εκ θαύματος όλες οι χώρες είχαν έλλειμμα, κάποιες μάλιστα διεκδικούσαν την δική μας πρώτη θέση, όλες ήταν χρεωμένες, το ΔΝΤ έκανε συστάσεις δεξιά αριστερά, τελικά όλοι μα όλοι οι Ευρωπαίοι ζούσαν πάνω από τις δυνατότητες τους, εξ ου και το έλλειμμα, εξ ου και οι σχετικές περικοπές. Μέχρι και η Δανία προχωράει σε μειώσεις δαπανών. Μπορεί εμείς τελικά να μην γίναμε Δανία του Νότου. Όπως πάνε όμως θα γίνουν αυτοί Ελλάδα του Βορρά. Ο εξελληνισμός της Ευρώπης έχει ήδη αρχίσει.
Σαν κάποιο λάκο να έχει η φάβα (εξαιρετική παροιμία) και μάλλον δεν ήταν έτσι όπως ακριβώς μας τα έλεγαν ως τώρα. Πέρα από τις παθογένειες του Ελληνικού Κράτους, ο Θεός να το κάνει, ήταν λίγο περίεργο να ανακαλύπτουμε όλοι μαζί παγκοσμίως μία μόλις ημέρα μετά τις εκλογές πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Ο συνδυασμός εκλογών, χρεοκωπίας, συκοφαντίας και μάλιστα την δεδομένη στιγμή δεν ακούγεται καλά. Ακόμη πιο περίεργο είναι πως λίγους μήνες μετά φαίνεται πως δεν είμαστε μόνο εμείς. Κι άλλα Κράτη διατείνονται πως οι πολίτες τους "ζούνε πάνω από τις δυνατότητες τους". Προσωπικά ο μέσος όρος των Ευρωπαίων που έχω γνωρίσει δεν βλέπω να ζει καθόλου πάνω από τις δυνατότητες του. Δεν βλέπω καν τις δυνατότητες δηλαδή. Και αναρωτιέμαι:
Γιατί δεν συνέβησαν όλα αυτά πέρυσι ας πούμε, που η κρίση ήταν πάρα μα πάρα πολύ σοβαρή και συνέβησαν φέτος, όταν ήδη πολλά κράτη είχαν αρχίσει να δηλώνουν ανάκαμψη;
Και γιατί να συκοφαντείς τον λαό μίας χώρας που χρεοκωπεί; Ποιός ο λόγος; Προσωπικά δεν άκουσα τίποτα πέρυσι για τους Αμερικάνους, για τους Άγγλους, που αναγκάστηκαν να υποτιμήσουν σοβαρά την λίρα τους ή πιο παλιά για τους Αργεντίνους. Για την δική μας ζωή είχαν όλοι άποψη. Από τον καφέ και τα μπουζούκια ως την έξοδο για την Καθαρά Δευτέρα. Ένας πλανήτης σε ρόλο Big Brother ανέλυε λεπτό προς λεπτό τις ζωές μας. Έψαχναν να βρουν έτσι πώς έγινε το έλλειμμα (!;).

Γιατί πέρυσι ευρωπαϊκώς κάνει ο καθένας του κεφαλιού του και φέτος ξαφνικά παθαίνουν ευρωπαϊκώς υπερκόπωση για να δούνε τί θα κάνουν όλοι μαζί, γιατί "ανακάλυψαν" μετά από δέκα χρόνια, ω, τι έκπληξη, πως όλοι έχουν το ίδιο νόμισμα;
Χρειάζεται να είσαι οικονομικός εγκέφαλος και μάλιστα διεθνής για να βρεις ως λύση του προβλήματος τις περικοπές μισθών, συντάξεων και κοινωνικών παροχών; Αυτά τα οικονομικά μαθαίνουν στα Πανεπιστήμια;
Γιατί θεωρείται ο δημόσιος τομέας το πρόβλημα και προτείνεται ένα πιο φιλελεύθερο μοντέλο αγοράς, όταν τα κατεξοχήν φιλελεύθερα μοντέλα (πέρυσι ΗΠΑ, ακολουθεί Αγγλία, όπου το σόου συνεχίζεται) έχουν καταρρεύσει προ πολλού, πρώτα και καλύτερα; Ελεύθερη αγορά δεν είχε η Αγγλία, τα πάντα ιδιωτικά (τρένα, τηλέφωνα, ηλεκτρισμός, ακόμη και νεοφιλελεύθερο μοντέλο εκπαίδευσης έχουν) δεν είναι; Πώς έχουν έλλειμμα, σχεδόν όσο το δικό μας και ανεργία;
Δεν ξέρω, αλλά έχω την εντύπωση πως η Αμερική και κυρίως οι τράπεζες ρεφάρουν αυτή τη στιγμή όσα έχασαν με την δική τους κρίση. Αύξηση των κερδών του ΔΝΤ από πωλήσεις αποθεμάτων χρυσού που έχει ανέβει στα ύψη, αγορές παραγωγικών τομέων άλλων κρατών μπιρ παρά, τοκογλυφίες, μείωση του εργατικού κόστους.
Συγχρόνως γίνεται μία επίθεση άνευ προηγουμένου στους εργαζόμενους όλης της Ευρώπης στο όνομα της ανταγωνιστικότητας. Φτηνή εργασία είναι το ζητούμενο, αντίστοιχη με αυτή που προσφέρεται στην ανταγωνιστική Κίνα, ή στις ανερχόμενες Ινδία και Βραζιλία. Ο ζητούμενος ανταγωνισμός δεν έχει να κάνει με τίποτα άλλο από το φτηνό εργατικό δυναμικό, που θα εξασφαλίζει χαμηλό κόστος στα προϊόντα και τεράστια κέρδη σε αυτούς που τα διακινούν.
Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια, που λέει μία ακόμη σοφή παροιμία.
Στο μεταξύ καμία κουβέντα για αναρδιάρθρωση του οικονομικού συστήματος που μέσα σε δύο χρόνια έχει φέρει όλον τον κόσμο τούμπα.
Εκτός κι αν τα κάνουν όλα από συμπαράσταση και για να μην μας αφήσουνε μόνους μας να υποφέρουμε αποφάσισαν να συμπάσχουν.

(από elenipapadopoulou)