Απομνημονεύματα από μία διαδήλωση...

Την Πέμπτη (24/6) στις 6:30 το απόγευμα συγκέντρωση στην διασταύρωση Ακαδημίας και Σίνα
για να διαμαρτυρηθούμε σε γραφεία βουλευτών του ΠΑΣΟΚ. Τους ζητάμε να ψηφίσουν ΟΧΙ, συμπεριφερόμενοι ως βουλευτές του ελληνικού λαού κι όχι του ΔΝΤ και της ΕΕ. Καλύτερα να τους διαγράψει ο Παπανδρέου, παρά ο λαός!

Καλά, πήγα στην χθεσινή συγκέντρωση.. Ήταν μία κίνηση ανέλπιστη, εξεπλάγην, μεταφέρω αναλυτικά.

Φτάνοντας βρίσκω 5-6 ανθρώπους να στέκονται στην γωνιά, τους λυπήθηκα τους καημένους. Τι θλιβερό να νιώθεις ότι μόνο αυτοί οι... λίγοι ενδιαφέρονται για την κατάντια μας και μόνο αυτοί οι λίγοι θέλουν να την αλλάξουν. Έμεινα λοιπόν, πιο πολύ για συμπαράσταση, χωρίς να περιμένω κάτι συνταρακτικό. Αυτό που περίμενα να γίνει είναι να στηθούμε στο δρόμο με τα πανό μας και να φωνάζουμε κάνα σύνθημα.

Μαζευτήκαμε περί τα 37 άτομα (μια χούφτα άνθρωποι) και κανονίζεται η δράση!! Η δράση ήταν να πάμε στα γραφεία των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ (!!) και να τους διατάξουμε να καταψηφίσουν το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό (!!).

Όπερ και εγένετο.. Καλέ πήγαμε στα γραφεία τους!!! Ο πρώτος δεν ήταν προετοιμασμένος, έλειπε βέβαια, αλλά μας αντιμετώπισε κάποιος παρατρεχάμενος (ήρθαν και κάμερες –από πού; άγνωστον). Άρχισε μαλακά η συζήτηση (ποια συζήτηση δηλαδή αυτοί δεν είχαν τίποτα να πουν). Και όσο δεν είχαν τίποτα να πουν τόσο τα χώναμε, «δεν σας ψηφίσαμε γι’ αυτά που κάνατε», «αυτή είναι η λύση που έχετε να προτείνετε για να φτιάξει η χώρα» κλπ. Είπαμε στον παρατρεχάμενο να του μεταβιβάσει ότι διατάζουμε τον υπουργό να το καταψηφίσει, και ότι αν δεν το κάνει θα πάμε σπίτι του την επόμενη φορά!!!!!

Ο επόμενος, πάλι έλειπε (ο Χυτήρης), ο παρατρεχάμενος δεν άφηνε τις κάμερες να περάσουν. Του φωνάζαμε όχι θα μπουν, δεν θα δείχνουν μόνο ότι σας συμφέρει κλπ.

Οι επόμενοι ΔΕΝ άνοιξαν καν (είχε πέσει σήμα). Τους βλέπαμε από το ματάκι ότι ήταν μέσα και δεν μας άνοιγαν. Φωνάζαμε συνθήματα απ’ έξω, κάναμε μεγάλο σαματά. Στην Βάσω Παπανδρέου (πάλι δεν άνοιξαν) σφραγίσαμε με ταινίες την πόρτα του γραφείου της (!!!) και γράψαμε «ΚΛΕΙΣΤΟ ΛΟΓΩ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ»!!!!!

Επόμενος σταθμός τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ. Είδαμε 3 αστυνομικούς καθώς πηγαίναμε, γελάσαμε λίγο που φοβήθηκαν μία χούφτα ανθρώπους και δη (στην πλειοψηφία τους) γυναίκες, αλλά δεν εντυπωσιαστήκαμε. Εντυπωσιαστήκαμε όμως όταν έστειλαν έξω από τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ μία διμοιρία των ΜΑΤ!!! Ήρθε μία διμοιρία ματ να τους σώσει από τι; Από ποιον; Αυτό που ζητούσαμε ήταν να έρθει κάποιος εκπρόσωπος του κόμματος να του θέσουμε τα αιτήματά μας, να μας λύσει τις απορίες μας και να φύγουμε, πολύ ΕΙΡΗΝΙΚΑ. Ποιος να έρθει όμως; Ποιος φοράει παντελόνια για να έρθει να αντιμετωπίσει τον λαό του; Έστειλαν μία άσχετη να μας μιλήσει, η οποία σε κάθε ερώτηση απαντούσε (απίστευτο;) «Δεν είμαι εγώ το ΠΑΣΟΚ, εγώ είμαι η τάδε (;;;)» και διαβάζοντας το κείμενο με τα αιτήματά μας βλέπει στην αρχή που λέει «κύριοι βουλευτές» και απαντάει με θράσος «Αγαπητοί μου στους βουλευτές απευθύνεστε, στη βουλή πρέπει να πάτε, κακώς ήρθατε εδώ»!!!!!!!

Της απαντάμε όλοι μαζί (φωνάζοντας όμως) «Εμείς εκπρόσωπο του κόμματος ζητήσαμε όχι να έρθει ένας άσχετος, δεν σε χρειαζόμαστε, στο καλό» και «Ας τα ακούσετε εσείς πρώτα, γιατί εσείς κυβερνάτε και μετά θα τα μάθουν και οι υπόλοιποι της βουλής». Όπου φύγει φύγει η κοπελιά.

Ήταν μία τέλεια κίνηση, δώσαμε ραντεβού για την επαύριον (δηλ. σήμερα).

Το εντυπωσιακό είναι ότι η κίνηση αυτή δεν οργανώθηκε!!! Έπεσε μια ιδέα από το πουθενά και κυκλοφόρησε μέσω διαδικτύου!!! ΚΑΙ τελικά δεν χρειάζεται να γίνουμε όλοι, μία χούφτα άνθρωποι κατάφεραν ότι δεν καταφέρνουν οι 300.000 με τις πορείες τους. Το φαντάζεσαι τι πάθανε; Τώρα ο «θιγμένος λαός» πάει και τους βρίσκει στη φωλιά τους!!! Δηλαδή φοβόντουσαν να κυκλοφορήσουν στους δρόμους, τώρα δεν θα ξέρουν από πού θα τους έρθει!!

Γυρνώντας σπίτι πέφτω πάνω στο δελτίο ειδήσεων του ΣΚΑΙ και ακούω για το δωράκι βόμβα που δέχτηκε ο κ. Χρυσοχοίδης!!! Τι είδους δώρο περίμενε για την μεγάλη του προσφορά στη χώρα να του στείλουν και το άνοιξαν ρε φίλε; Σοκολατάκια;

Να κάνω και δύο σχόλια.. Ο κ. Χρυσοχοίδης όταν έκανε δηλώσεις δεν έχασε την φωνή του από συγκίνηση, από πόνο καρδιάς, αλλά γιατί ήταν ένα τσακ να βρίσκεται στη θέση του δύστυχου, ανυπαίτιου εκλιπόντος. ΚΑΙ Όταν οι δημοσιογράφοι αναρωτιούνται μα ποιος θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο; Μου ήρθε στο μυαλό ένα ανέκδοτο που μου είχαν στείλει για τους άντρες:

Στεφανία Λυγερού