Νέου τύπου συγκρούσεις σε αστεροειδείς.

Η NASA με το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble παρατήρησε ένα μυστηριώδες αντικείμενο περίεργου σχήματος που δεν κατηγοριοποιείται σαν κομμήτης, δείχνει δε ότι προήλθε απο μία μετωπική σύγκρουση ανάμεσα σε δύο αστεροειδείς. Οι αστρονόμοι εδώ και  καιρό θεωρούσαν ότι η ζώνη των αστεροειδών είναι γεμάτη με συγκρούσεις, αλλά μια τέτοιου τύπου ποτέ στο παρελθόν δεν έχουν ξαναδεί Το κομητοειδούς τύπου αντικείμενο, που παρατηρήθηκε με το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble, ονομάζεται P/2010 Α2, ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά στα πλαίσια του προγράμματος LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research program) σε μία επισκόπηση του ουρανού της 6ης Ιανουαρίου. Νέες εικόνες του Hubble ελήφθησαν στις 25 και 29 Ιανουαρίου και παρουσιάζουν ένα πολύπλοκο πρότυπο με νηματώδεις δομές κοντά στον πυρήνα.

Αυτό είναι εντελώς διαφορετικό από την ομαλή ενθυλάκωση σκόνης των συνήθων κομητών», λέει ο κύριος ερευνητής David Jewitt του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες. "Τα νήματα αυτά αποτελούνται από τη σκόνη και χαλίκια, που προφανώς βγήκαν από τον πυρήνα. Μερικά επηρρεάστηκαν από την πίεση της ηλιακής ακτινοβολίας και δημιούργησαν τα νήματα.....

σκόνης. Ενσωματωμένα στα νήματα αυτά είναι και άλλες σταγόνες της σκόνης που πιθανόν να προέρχονται από διάφορους μικρότερους αθέατους φορείς.

Το Hubble δείχνει επίσης ότι ο κύριος πυρήνας της P/2010 Α2 βρίσκεται έξω από το δικό του περίβλημα της σκόνης. Αυτό δεν έχει ποτέ πριν παρατηρηθεί σε ένα κομητοειδές αντικείμενο. Ο πυρήνας υπολογίζεται ότι είναι 460 πόδια (140 μέτρα) σε διάμετρο.

Κανονικού τύπου κομήτες εισέρχονται στις εσωτερικές περιοχές του ηλιακού συστήματος την από τα παγωμένα αποθέματα της ζώνης Kuiper και του νέφους του Oort. Όπως κομήτες πλησιάζουν τον ήλιο θερμαίνονται και, η παγωμένη επιφάνεια τους εξατμίζεται παρασύροντας και υλικό απο τον πυρήνα προς τα πίσω (η ουρά του κομήτη). Αλλά ο P/2010 Α2 έχει διαφορετική προέλευση. Προέρχεται από τις  εσωτερικές θερμές περιοχές του αστεροειδούς ζώνης όπου οι κοντινότεροι γείτονές του είναι συμπαγείς  βραχώδη φορείς χωρίς βέβαια πτητικά υλικά.

Αυτό αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο ότι το η περίπλοκη σύνθεση της ουράς του αντικειμένου είναι το αποτέλεσμα αλληλεπίδρασης μεταξύ δύο σωμάτων και όχι του ιδιου μόνον αντικειμένου. Αστεροειδής είναι αρκετά ενεργητικός σε συγκρούσεις, με μέση ταχύτητα πρόσκρουσης πάνω από 11.000 μίλια ανά ώρα (5 km / s, ή πέντε φορές πιο γρήγορα από μία σφαίρα όπλου).

"Αν η ερμηνεία αυτή είναι σωστή, δύο μικροί άγνωστοι αστεροειδείς συγκρούστηκαν πρόσφατα, δημιουργώντας ένα σύνεφο από τα συντρίμμια που διαμόρφωσαν την ουρά στο σημείο της σύγκρουσης με την πίεση του ηλιακού φωτός," λέει ο Jewitt.

Ο κύριος πυρήνας των P/2010 Α2 θα είναι το επιζών απομεινάρι αυτης της ονομαζόμενης  σύγκρουσης υπερταχύτητας. "Η νηματοειδής μορφή του αντικειμένου P/2010 Α2 είναι διαφορετική από οποιαδήποτε άλλη έχει δεί το Hubble σε εικόνες κανονικών κομητών, αυτό είναι συμβατό με μία  διαφορετική διαδικασία δημιουργίας",  λέει ο Jewitt. "Είναι επίσης συμβατό με τις παρατηρήσεις απο την επιφάνεια της γής σχετικά με την απουσία του αερίου στα αντίστοιχα φάσματα.

Ο αστεροειδής ζώνη ίδια περιέχει άφθονα στοιχεία για αρχέγονες συγκρούσεις στις οποίες έχουν σώματα κατακερματιστεί σε τέτοιου τύπου αντικείμενα. Η τροχιά του P/2010 Α2 είναι συμβατή με άλλα αντικείμενα της οικογένεια των αστεροειδών, που παήχθησανι από συγκρουσιακές θραύσεις μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια πριν. (Ένα κομμάτι της αρχαίας τέτοιας σύγκρουσης μπορεί να έπληξε τη Γη πριν 65 εκατομμύρια χρόνια, προκαλώντας τη μαζική εξαφάνιση που αφανίστηκαν οι δεινόσαυροι.) Όμως, μέχρι τώρα, δεν υπάρχει μία τέτοιου τύπου αστεροειδής με αστεροειδή σύγκρουση που να έχει παρατηρηθεί "τη στιγμή που γίνεται"

Συνεχείς  παρατηρήσεις του Hubble και ενός πλήθους από επίγεια τηλεσκόπια μπορούν να αποκαλύψουν τους μηχανισμούς μέσω των οποίων δημιουργείται η σκόνη για τον εφοδιασμό του εκλειπτικού νέφους, ένα επίπεδο σκόνης στο ηλιακό μας σύστημα.

Κατά τον χρόνο των παρατηρήσεων Hubble, το αντικείμενο ήταν περίπου 180 εκατομμύρια μίλια (300 εκατομμύρια χιλιόμετρα) από τον Ήλιο και 90 εκατομμύρια μίλια (140 εκατομμύρια χιλιόμετρα) από τη Γη. Οι εικόνες του Hubble καταγράφηκαν με τη νέα Wide Field Camera 3 (WFC3).

 

(από NASA)