Συμπέρασμα για το 2011: No money no problem!!! Καλή χρονιά με υγεια και ευτυχία...

“Καλότυχοι, λένε οἱ κοσμικοί, οἱ ἀστροναῦτες πού γυρίζουν στόν ἀέρα ἄλλοτε ἀπ’ ἔξω καί ἄλλοτε ἀπό μέσα στό φεγγάρι. Μακάριοι ὅμως εἶναι οἱ ἐξαϋλωμένοι τοῦ Χριστοῦ Παραδεισοναῦτες πού ἀνεβαίνουν στόν Θεό καί γυρίζουν στόν Παράδεισο στήν μόνιμή τους κατοικία, ταχτικά, μέ τό πιό ταχύτερο μέσο καί δίχως πολλά καύσιμα παρά μέ ἕνα παξιμάδι” Γέροντος Παϊσίου, Επιστολές.

Το λαμπάκι της σκέψης που ακολουθεί, άναψε πάνω από το κεφάλι μου πριν πολλά χρόνια. (ίσως και περισσότερα από 10 χρόνια). Είναι αυτό που λένε “αυτός από μικρός φαινότανε”. Μέσα σε αυτά τα χρόνια, συζήτησα αυτήν την σκέψη με ελάχιστα άτομα, καθώς παρουσιάζει μια ιδιαίτερη ιδιομορφία, για να την...
κατανοήσεις πρέπει απλά να ξεχάσεις, έστω για μια στιγμή, σχεδόν όλα όσα έχεις μάθει μέχρι σήμερα και συγχρόνως μαγνητίζει διάφορα είδη παρεξηγήσεων.

Εν έτει 2005, αποφάσισα τελικά να γράψω αυτήν την σκέψη μου και να την μοιραστώ με όλους τους επισκέπτες του netrino.gr.

No money, no problem. Μια παγκόσμια κοινωνία όπου δεν υπάρχουν χρήματα. Η ίδια καθημερινότητα αλλά χωρίς χρήματα. “Δουλεύεις χωρίς να αμείβεσαι, αγοράζεις χωρίς να πληρώνεις” αυτό είναι το βασικό μοντέλο της ιδέας. Κάνουμε λίγο-πολύ τα ίδια πράγματα που κάνουμε και σήμερα, απλά δεν μεσολαβούν στις συναλλαγές μας τα χρήματα.

Ακόμη πιο λιανά, πηγαίνω το οχτάωρό μου καθημερινά στην δουλειά με μηνιαίο μισθό μηδέν, και όταν χρειαστώ ένα κιλό φασολάκια, ο μανάβης μου τα δίνει αφιλοκερδώς. Καθένας κάνει την δουλειά του, δεν αλλάζει κάτι σε αυτό. Απλά η δουλειά δεν μεταφράζεται σε χρήμα.

Επαναλαμβάνω το μοντέλο, για να σας βοηθήσω να καταλάβετε τι εννοώ, επειδή θυμάμαι τις αντιδράσεις όσων έτυχε να το πω. (Ένα πράγμα όπως όταν ο Μορφέας έκανε παρουσίαση του Matrix στον Νίο, αλλά χωρίς να κάνουν εμετό). Και συνεχίζω…

Είδαμε πάνω κάτω τι σημαίνει το “No money”. Που κολλάει το “no problem” τώρα. Θα σας πω μερικά παραδείγματα:

Φτώχεια. Η λέξη χάνει το νόημα της, όπως άλλωστε και ο πλούτος. Δεν είναι όπως αυτό το γνωστό κομμουνιστικό “ότι έχουμε θα το μοιραστούμε”. Είναι κάτι παραπέρα, “ότι υπάρχει, είναι διαθέσιμο σε όλους”. Μαζί με την φτώχεια, εξαφανίζονται και τα συναφή της (πείνα κ.τ.λ.)

Κέρδος. Η φιλοσοφία του κέρδους, και η προσπάθεια μεγιστοποίησής του, έχει συχνά καταστροφικές συνέπειες όπως οικολογικά προβλήματα ή κινδύνους για την δημόσια υγεία. Το κέρδος χάνει επίσης το νόημά του και ενδεχομένως επέρχεται στροφή προς την ποιότητα.

Ανεργία. Ποιος εργοδότης δεν θα ήθελε δωρεάν εργαζόμενους;

Αυτές είναι μερικές τρανταχτές περιπτώσεις αλλά γενικά, μπορείτε να βρείτε και μόνοι σας διάφορα παραδείγματα, εντοπίζοντας ένα πρόβλημα που σχετίζεται με τα χρήματα και αφαιρώντας στην συνέχεια τα χρήματα. Οπότε ας πάμε παρακάτω…

Θεωρητικά, λοιπόν, πολύ απλό το πράγμα. Σε μια στιγμή, με μια κίνηση, έχουμε τον επίγειο παράδεισο. Υπάρχουν όμως τα αδύνατα σημεία του μοντέλου αυτού, και προσπαθώντας να τα συνοψίσω εκφράζονται με δύο λέξεις, απληστία και πονηριά.

Απληστία. Αφού μπορώ να έχω ότι θέλω δωρεάν, γιατί να μην τα έχω όλα; Μπορεί σήμερα κάποιος να τα βγάζει δύσκολα πέρα, αλλά αν είχε την ευκαιρία μιας εύκολης αλλά απλής ζωής θα προτιμούσε κάτι πιο super.

Πονηριά. Αφού μπορώ να έχω ότι χρειάζομαι, γιατί να δουλέψω; Μπορεί σήμερα κάποιος να κάνει τα πάντα για να βρει ή/και να διατηρήσει μια δουλειά αλλά αν είχε την ευκαιρία θα προτιμούσε να τεμπελιάζει και να δουλεύουν οι άλλοι (μερικοί το καταφέρνουν και με την ισχύουσα πραγματικότητα).

Γυρνώντας λοιπόν την σκέψη αντίστροφα, βλέπουμε ότι τα χρήματα είναι αυτά που διώχνουν ως δια μαγείας την τεμπελιά, σου ανοίγουν την όρεξη για δουλειά και κοντρολάρουν την απληστία σου. Από αυτήν την οπτική γωνία, μάλλον καλό μας κάνει η ύπαρξή τους.

Όντως θα ήταν καλό, αν η ζυγαριά έγερνε προς το μέρος τους. Όμως αν ζυγίσεις από την μια πονηριά + απληστία και από την άλλη όλα τα προβλήματα που θα μπορούσαν να επιλυθούν, θα καταλάβεις ότι… είμαστε άξιοι της μοίρας μας.

“Ανακάλυψα την Αμερική” πάλι; Δεν νομίζω, ήταν μια ιδιαίτερα απλή σκέψη (κι όμως τόσο σημαντική), γιατί όλοι λίγο-πολύ υποψιάζονται ή είναι σίγουροι για τον τρόπο με τον οποίο επηρεάζουν τα χρήματα το παγκόσμιο χωριουδάκι μας.

Ήθελα για λίγο να δείτε τον κόσμο διαφορετικά, ονειροπολώντας ή προβληματιζόμενοι, γι’ αυτό υπάρχει άλλωστε το netrino.gr.

I’d love to change the world

But I don’t know what to do

So, I leave it up to you!

“I’d love to change the world”

(Μετάφραση: Θα ήθελα να αλλάξω τον κόσμο

αλλά δεν ξέρω τι να κάνω,

γι’ αυτό, το αφήνω σε εσένα

θα ήθελα να αλλάξω τον κόσμο)

Σημείωση:

Αλλάξτε στον πρώτο στίχο τη λέξη “κόσμο” με τις λέξεις “εαυτό μου” και στον τρίτο στίχο το “εσένα” με το “Εσένα” και αφεθείτε με ταπείνωση και εμπιστοσύνη και τότε, μας βεβαιώνουν οι πατέρες πως τα προαναφερθέντα λόγια του πατέρα Παϊσίου θα γίνουν πράξη. Και ο κόσμος μας έτσι θα πάψει να είναι τόσο υποκριτής όσο διαφαίνεται και από το παρακάτω όπου άμα κλέψεις 100 δολάρια και παραδίνεσαι κιόλας, πας 15 χρόνια φυλακή, ενώ αν κλέψεις 3 δις τότε πας μέσα μόνο για 40 μήνες!!!!

(από netrino, oode)