.png)
Του Γιώργου Καισάριου
Ίσως ορισμένοι από εσάς έχουν παρατηρήσει την δραματική αύξηση του Μ2 στην Αμερική. Οι αναφορές είναι αρκετές σε πολλά έντυπα τον τελευταίο καιρό.
Πιο κάτω είναι το διάγραμμα από το Bloomberg:
http://www.bloomberg.com/apps/quote?ticker=M2:IND
Για την ιστορία να πούμε ότι η μέση άνοδος του Μ2 τα τελευταία 7 χρόνια είναι περίπου 6% ετησίως η $10 δισ. περίπου την εβδομάδα. Τώρα όμως η αύξηση είναι περίπου $60 δισ. την εβδομάδα.
Σχεδόν όλη η αύξηση του Μ2 έχει προέλθει από εισροές σε αποταμιευτικούς λογαριασμούς (savings $276 δισ.) και λογαριασμού όψεως (checking $148 δισ.).
Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που ορισμένες μεγάλες τράπεζες στις...
ΗΠΑ έχουν αρχίσει και χρεώνουν για μεγάλες καταθέσεις. Ενθυμήστε ότι πριν λίγο καιρό η Bank of New York Mellon Corp αποφάσισε να χρεώσει μεγάλους πελάτες προμήθεια για καταθέσεις που είναι άνω των $50 εκατ. Υπόθεση κάνω ότι δεν έχουν τι να κάνουν όλη τη ρευστότητα και βάζουν τος πελάτες να πληρώνουν την ασφάλεια του FDIC.
Ψάχνοντας να βρω συγκριτικά δεδομένα, ανακάλυψα ότι την τελευταία φορά που είχαμε μια ανάλογη αύξηση του Μ2 ήταν το 1983. Ήταν μια εποχή όπου ακόμα ο πληθωρισμός ήταν υψηλός και το δολάριο ήταν στα ύψη και η Αμερικανική οικονομία είχε ξεκινήσει μια μεγάλη αναπτυξιακή τροχιά που είχε διάρκεια περίπου 7 χρόνια. Πάνω από όλα, υπήρχε μεγάλη εμπιστοσύνη στην Αμερικανική οικονομία εκείνη την εποχή, κάτι που σαφώς δεν υπάρχει σήμερα.
Σαν γενική παρατήρηση, αυτή η συμπεριφορά μας προϊδεάζει για έντονες αποπληθωριστικές πιέσεις και μάλιστα του χειρίστου είδους –Asset deflation. Είναι προτιμότερο να έχεις λεφτά σε κατάθεση με μηδέν απόδοση, διότι όταν το χρήμα κερδίζει έναντι άλλων assets, σημαίνει ότι μπορείς να αγοράσεις περισσότερα από αυτά τα assets με το υπάρχον χρήμα στο μέλλον. Εν ολίγοις, ένα είδος Ιαπωνοποίησης της κατάστασης, όπου το cash κερδίζει εναντία των περισσότερων assets classes.
Το ερώτημα είναι για ποιο λόγο έχουμε τόση μεγάλη αύξηση των καταθέσεων στην Αμερική και όχι αλλού;
Μια απάντηση ίσως να είναι ότι έχουμε ένα european bank run, όπου φεύγει ρευστό από την Ευρώπη, λόγω των ανησυχιών της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους. Αλλά αν ήταν έτσι, λογικά θα βλέπαμε κάποιο spike στο Euribor και Libor rate και επίσης λογικά θα βλέπαμε κάποια καθοδική κίνηση στο EURUSD. Αυτό όμως δεν τα έχουμε δει μέχρι τώρα στο ταμπλό.
Το δε περίεργο επίσης είναι ότι αυτές οι εισροές έγιναν κατά την περίοδο όπου το Αμερικανικό κράτος παραλίγο να κάνει τεχνικό default και παράλληλα έγινε και η υποβάθμιση της S&P. Αυτό μάλλον σημαίνει ότι το safe heaven status των ΗΠΑ δεν έχει επηρεαστεί καθόλου από την όλη κατάσταση.
Σχεδόν όλη η αύξηση του Μ2 έχει προέλθει από εισροές σε αποταμιευτικούς λογαριασμούς (savings $276 δισ.) και λογαριασμού όψεως (checking $148 δισ.).
Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που ορισμένες μεγάλες τράπεζες στις...
ΗΠΑ έχουν αρχίσει και χρεώνουν για μεγάλες καταθέσεις. Ενθυμήστε ότι πριν λίγο καιρό η Bank of New York Mellon Corp αποφάσισε να χρεώσει μεγάλους πελάτες προμήθεια για καταθέσεις που είναι άνω των $50 εκατ. Υπόθεση κάνω ότι δεν έχουν τι να κάνουν όλη τη ρευστότητα και βάζουν τος πελάτες να πληρώνουν την ασφάλεια του FDIC.
Ψάχνοντας να βρω συγκριτικά δεδομένα, ανακάλυψα ότι την τελευταία φορά που είχαμε μια ανάλογη αύξηση του Μ2 ήταν το 1983. Ήταν μια εποχή όπου ακόμα ο πληθωρισμός ήταν υψηλός και το δολάριο ήταν στα ύψη και η Αμερικανική οικονομία είχε ξεκινήσει μια μεγάλη αναπτυξιακή τροχιά που είχε διάρκεια περίπου 7 χρόνια. Πάνω από όλα, υπήρχε μεγάλη εμπιστοσύνη στην Αμερικανική οικονομία εκείνη την εποχή, κάτι που σαφώς δεν υπάρχει σήμερα.
Σαν γενική παρατήρηση, αυτή η συμπεριφορά μας προϊδεάζει για έντονες αποπληθωριστικές πιέσεις και μάλιστα του χειρίστου είδους –Asset deflation. Είναι προτιμότερο να έχεις λεφτά σε κατάθεση με μηδέν απόδοση, διότι όταν το χρήμα κερδίζει έναντι άλλων assets, σημαίνει ότι μπορείς να αγοράσεις περισσότερα από αυτά τα assets με το υπάρχον χρήμα στο μέλλον. Εν ολίγοις, ένα είδος Ιαπωνοποίησης της κατάστασης, όπου το cash κερδίζει εναντία των περισσότερων assets classes.
Το ερώτημα είναι για ποιο λόγο έχουμε τόση μεγάλη αύξηση των καταθέσεων στην Αμερική και όχι αλλού;
Μια απάντηση ίσως να είναι ότι έχουμε ένα european bank run, όπου φεύγει ρευστό από την Ευρώπη, λόγω των ανησυχιών της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους. Αλλά αν ήταν έτσι, λογικά θα βλέπαμε κάποιο spike στο Euribor και Libor rate και επίσης λογικά θα βλέπαμε κάποια καθοδική κίνηση στο EURUSD. Αυτό όμως δεν τα έχουμε δει μέχρι τώρα στο ταμπλό.
Το δε περίεργο επίσης είναι ότι αυτές οι εισροές έγιναν κατά την περίοδο όπου το Αμερικανικό κράτος παραλίγο να κάνει τεχνικό default και παράλληλα έγινε και η υποβάθμιση της S&P. Αυτό μάλλον σημαίνει ότι το safe heaven status των ΗΠΑ δεν έχει επηρεαστεί καθόλου από την όλη κατάσταση.
Κάτι άλλο που ενδεχομένως να σημαίνει αυτή η συμπεριφορά, είναι μια μελλοντική άνοδο του δολαρίου. Μένει βέβαια να το δούμε αυτό, καθώς αυτές οι εισροές μπορεί να αντιστραφούν, αλλά τόσο μεγάλες εισροές συνήθως σημαίνουν κάτι, άσχετα αν σήμερα δεν μπορούμε να τις αποκωδικοποιήσουμε άμεσα. Αλλά όταν οι παίχτες βάζουν τα λεφτά τους στο στόμα τους (their money where their mouth is) για μένα είναι ένα δεδομένο που δεν μπορώ να αγνοήσω.
Διαβάζοντας όμως ένα άρθρο στο Bloomberg, παίρνουμε ένα ακόμα στίγμα:
Οι traders συναλλάγματος έχουν μειώσει τα στοιχήματα έναντι του δολαρίου σε ποσότητες ρεκόρ. Η ζήτηση για αμερικανικά ομόλογα εκτινάχθηκε στα ύψη, καθώς οι ελπίδες για μία παγκόσμια οικονομική ανάκαμψη συνεχώς διαψεύδονται.
Τα συνολικά στοιχήματα κατά του δολαρίου έναντι του ευρώ, του yen, του δολαρίου Αυστραλίας, του δολαρίου Καναδά, του δολαρίου Νέας Ζηλανδίας, της βρετανικής στερλίνας, του ελβετικού φράγκου και του μεξικάνικου πέσο βυθίστηκαν κατά 154.105 συμβόλαια για την εβδομάδα που τελείωσε στις 9 Αυγούστου.
Διαβάζοντας όμως ένα άρθρο στο Bloomberg, παίρνουμε ένα ακόμα στίγμα:
Οι traders συναλλάγματος έχουν μειώσει τα στοιχήματα έναντι του δολαρίου σε ποσότητες ρεκόρ. Η ζήτηση για αμερικανικά ομόλογα εκτινάχθηκε στα ύψη, καθώς οι ελπίδες για μία παγκόσμια οικονομική ανάκαμψη συνεχώς διαψεύδονται.
Τα συνολικά στοιχήματα κατά του δολαρίου έναντι του ευρώ, του yen, του δολαρίου Αυστραλίας, του δολαρίου Καναδά, του δολαρίου Νέας Ζηλανδίας, της βρετανικής στερλίνας, του ελβετικού φράγκου και του μεξικάνικου πέσο βυθίστηκαν κατά 154.105 συμβόλαια για την εβδομάδα που τελείωσε στις 9 Αυγούστου.
Είναι η μεγαλύτερη πτώση στο Commodity Futures Trading Commission που καταγράφηκε από το Bloomberg, αρχής γενομένης από το Νοέμβριο του 2003. Τα στοιχεία δείχνουν ότι για πρώτη φορά από τον Ιανουάριο οι traders συναλλάγματος εκτιμούν ότι το δολάριο θα ανέβει σε αξία έναντι του ευρώ καθώς εικάζεται ότι η κρίση χρέους της Ευρώπης εξαπλώνεται.
Τα μάτια σας στο EURUSD.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου