ΜΕΓΑΦΩΝΟ.

Όχι δεν θα φουντάρω απ’ το μπαλκόνι μου
δεν θα με στείλουνε σ’ αγύριστα ταξίδια.
Το καλοκαιρινό κοντό το παντελόνι μου
φοράω πιο άνετα να γράφω τα...
σκουπίδια.

Θα βγω απόψε και θα κλέψω ένα μεγάφωνο
με αγανάκτηση και μίσος φορτωμένος,
με θάρρος θα οπλιστώ και με θράσος άφθονο
να διαλαλήσω ότι δεν είμαι πεθαμένος.

Θα πω οι λέξεις που στη χώρα αυτή δοξάστηκαν
είναι η κλεψιά η αρπαχτή και η ρεμούλα
θα πω για κάποιους που στη φάκα όταν πιάστηκαν
στα αμελέτητα τους έπιασε τρεμούλα.

Για καταπατημένους τόπους, βίλες και για κότερα
πολιτικούς τομάρια που «εγράψαν νέα έπη»
που ο σκοπός τους ήταν τα ΑΡΜΑΝΙ τα ομορφότερα
και μάλιστα να έχουν μεγαλύτερη τη τσέπη..

Για λαοπλάνους που την πέσαν στα ταμεία
χοντροκοιλιάδες που μασάγανε σα λύκοι,
που δεν λογάριασαν ποτέ αρχή καμία
που είν’ σ’ αυτό τον τόπο η Θεία Δίκη;

Θα πω για μας που πάντα τους δικαιολογούσαμε
και ας μας έσπαγε η μπόχα το ρουθούνι,
για πλαστικές σημαίες που ασύστολα κουνούσαμε
μήπως τσιμπήσουμε κι εμείς κάνα πιρούνι…

Απ’ το μεγάφωνο θα ουρλιάξω «το επιμύθιο»
ψέματα λένε ότι η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει,
ζει κι αναπνέει στα χαζά μοναχά από συνήθειο
καταδιαόλου στο χαμό ολοταχώς κατεβαίνει.
Καστρινός.