Περηφάνεια και προκατάληψη...

Περηφάνεια και προκατάληψη...

Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη των Φυλετικών Διακρίσεων 

Είκοσι χρόνια πριν, στις 21 Μαρτίου του 1960, 70 μαύροι φοιτητές διαδήλωναν μαζί με χιλιάδες άλλους διαδηλωτές κατά του απαρτχάιντ στην πόλη Σάρπβιλ της Νοτίου Αφρικής. Μετά από πυροβολισμούς της αστυνομίας οι εβδομήντα « έγχρωμοι» αυτοί διαδηλωτές βρέθηκαν νεκροί. Έπειτα από αυτό το τραγικό συμβάν , έξι χρόνια μετά, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ καθιέρωσε τη...
μέρα αυτή ως Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη των Φυλετικών Διακρίσεων. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι, έστω και «τιμής ένεκεν», η αφιέρωση μιας συγκεκριμένης ημέρας σε αξιομνημόνευτα και μη γεγονότα, σε κοινωνικά προβλήματα και πανανθρώπινες αξίες αφυπνίζει την επαναπαυμένη μνήμη μας και μας προβληματίζει, ακόμη και για λίγα δευτερόλεπτα, σχετικά με ορισμένες μάστιγες της εποχής μας. Πώς μπορούμε, όμως, να νιώσουμε βαθιά μέσα μας την πραγματική όψη του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, όταν για μας είναι απλά ένας τίτλος πρωτοσέλιδου, ενώ για κάποιους αποτελεί μια στυγερή πραγματικότητα; Παλιά ήταν μόδα να είσαι εθνικιστής. Τώρα είναι μόδα να είσαι ανθρωπιστής. Εκατομμύρια ανθρώπων δηλώνουν αντι-ρατσιστές. Όλοι δίνουμε λεφτά στα Πακιστανάκια των φαναριών, όλοι αντιπαθούμε τους ρατσιστές, όλοι κάνουμε δωρεές χρημάτων για ειδικές αποστολές στις τριτοκοσμικές χώρες, όλοι ακούμε το «we are the world» δυνατά και δακρύζουμε. Ποιος, παρόλα αυτά, έχει αναρωτηθεί: Γιατί χρησιμοποιώ συγκεκριμένες εθνικότητες προκειμένου να κακοχαρακτηρίσω κάποιον; Γιατί λέω, αυτός μοιάζει με Αλβανό, Γύφτο, Πακιστανό και ότι άλλο παρεκτρέπεται από τα «μεγαλειώδη» ιδανικά που χαρακτηρίζουν την υπέροχη φυλή μου; Γιατί θεωρώ ότι ο Έλληνας είναι η πηγή του αιώνιου καλού και ο ξένος είναι ο ενοχλητικός επισκέπτης που «έρχεται στη χώρα μου και τη βρωμίζει», όπως προσφάτως άκουσα σε μια συζήτηση δύο νεαρών παιδιών (που θα αποτελέσουν αργά ή γρήγορα το μέλλον του κόσμου!); Γιατί είμαι ευγενικός απέναντι στη «συμπατριώτισσα» πωλήτρια καταστήματος και αγενής απέναντι στη Ρωσίδα καθαρίστρια της πολυκατοικίας μου; Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Η συσσώρευση προκαταλήψεων απέναντι στο ξένο και το διαφορετικό είναι δύσκολο να ξεπεραστεί. Δεν είναι ότι δε φταίμε εμείς . Είμαστε κ εμείς το επόμενο κομμάτι του προκατειλημμένου ντόμινο, που θα ρίξουμε κάτω το επόμενο, όπως μας έριξαν και εμάς τα προηγούμενα κομμάτια. Δεν πρέπει, όμως ,να σταματήσουμε να προσπαθούμε. Να συνεχίσει ο καθένας να πολεμά με τους δικούς του δαίμονες, με τις δικές του μνησικακίες και τις δικές του προκαταλήψεις. Σύμφωνα με πρόσφατες στατιστικές που διεξήχθησαν, το μεγαλύτερο ποσοστό της φυλετικής αποδοχής είναι προσποιητό, ενώ, επίσης, ο φυλετικός ρατσισμός είναι μακράν μεγαλύτερος από όσο ο καθένας φαντάζεται. Είμαστε τυχεροί που στη δική μας κοινωνία ο ρατσισμός αρκείται σε ένα υποτιμητικό βλέμμα, έναν αισχρό υπαινιγμό, μία πισώπλατη κοροϊδία ή μια απόρριψη ενός βιογραφικού σημειώματος, επειδή το επίθετο του ενδιαφερόμενου δεν τελειώνει σε –όπουλος ή –ίδης - αθάνατες παραδόσεις!- αλλά «ξενίζει» δυστυχώς. Σε κάποιες άλλες χώρες, πολύ μακριά από εμάς, εκτελούνται δημόσια εκπρόσωποι διαφορετικών φυλών από φανατισμένους «ιεραποστόλους» του έθνους, πραγματοποιούνται γενοκτονίες μεταξύ γειτονικών κρατών και ολόκληρες φυλές ανθρώπων γίνονται υποχείρια εκμετάλλευσης από άλλους δυνατούς, που προωθούνται στο λαθρεμπόριο, την πορνεία και το μαύρο χρήμα. Δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια, αλλά είναι και πολύ δύσκολο να αλλάξουμε τον κόσμο. Ο κόσμος είναι πολύ μεγάλος και εμείς πολύ μικροί. Μήπως, όμως, πρέπει να σκεφτούμε ότι ο κόσμος είμαστε εμείς; Όλοι μαζί, άσπροι, μαύροι, κίτρινοι, ψηλοί, κοντοί, βρώμικοι, καθαροί, τίμιοι ή απατεώνες, άγιοι ή αμαρτωλοί. Όλοι μαζί την ίδια πορεία ακολουθούμε, όλοι μαζί γεννιόμαστε και όλοι έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλον. Ας μην κάνουμε αυτό που δε θα θέλαμε να κάνουν ποτέ σε μας. Ας μην περιγελούμε το μετανάστη δίπλα μας, όπως δεν θα θέλαμε να περιγελάσουν τον παππού ή τον πατέρα μας που έφυγε πριν χρόνια στα «ξένα» για να ζήσει μια καλύτερη ζωή. Ας μη γελάμε με το μαύρο χρώμα του διπλανού, γιατί και αυτός γελάει με το δικό μας άσπρο. Ο κόσμος θα ήταν πολύ βαρετός, αν απαρτιζόταν από την ομοιομορφία. Και η ζωή πολύ μονότονη αν δεν υπήρχε η ποικιλία. Δεν γνωρίζω αν ο Θεός « σοφά εποίησε». Δεν μπορώ να ξέρω καν αν υπήρξε Θεός και αν όντως εποίησε. Γνωρίζω, ωστόσο, ότι αυτό το ποιόν υπάρχει, έχει σάρκα και οστά, έχει όνομα, ιστορία και δικαίωμα στη ζωή. Και μπορεί να είμαστε αρκετά μεγάλοι ώστε να διεκδικήσουμε τα δικά μας δικαιώματα, είμαστε όμως πολύ μικροί, για να αφαιρέσουμε τα δικαιώματα των άλλων. Ας πάψουμε να είμαστε ένα ακόμα καταδικασμένο στην πτώση κομμάτι ντόμινο. Να ξεκινήσουμε να γινόμαστε αυτό για το οποίο  

(από ramnousia)