Πρόλογος του βιβλίου του Erol Özkoray για την κατάσταση "ολοκληρωτισμού" της Τουρκίας.

Ν. Λυγερός

O Erol Özkoray δεν είναι μόνον δημοσιογράφος ή διανοούμενος, είναι ένας αληθινός αγωνιστής της ειρήνης κατά Albert Camus.  Το βιβλίο του δεν είναι μόνον ένας λίβελος, μα ένα κατηγορητήριο.  Όπως κι ο  Émile Zola, δεν έχει την εξουσία να καταδικάζει,  και ως δίκαιος κατηγορεί.  Επίσης, δείχνει πως η Ευρωπαϊκή Ένωση έπαιξε έναν καταλυτικό ρόλο στην αποκάλυψη της «κρυφής συνθήκης», του «δόλιου ολοκληρωτισμού».  Αποδεικνύει  με μια εις άτοπο επαγωγή ότι η Τουρκία δεν είναι ούτε δημοκρατική και λαϊκή χώρα, ούτε και...

μετριοπαθής μουσουλμανική, παρά τους ισχυρισμούς του εξωτερικού κόσμου.  Διότι δεν είναι αφελής για την πολιτική τής συγκάλυψης από την κυβέρνηση.

Ξέρει πως η πραγματική εξουσία βρίσκεται στην κατοχή των στρατιωτικών.  Η ανάλυσή του της έρευνας περί Ergenekon είναι σαφής και ακριβής.  Είναι όπως και με τους τεχνητούς ελιγμούς που δανείστηκε ο μηχανισμός της δικαιοσύνης, για να αξιοποιήσει το πνεύμα και όχι το γράμμα του άρθρου 301 του Ποινικού Κώδικα, ο οποίος ποινικοποιεί κάθε κριτική για το τουρκικό έθνος και τον στρατό του.  Εξηγεί τη φύση τούτου του ύπουλου ολοκληρωτικού καθεστώτος, αυτού του φασισμού αλά turca, δίχως να παραλείψει να επισημάνει το πρόβλημα της αντινομικής ύπαρξης του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας σε μια υποτιθέμενη δημοκρατία.  Όχι άνευ σαρκασμού, καταγγέλλει αυτό το πολιτικό πεντάγωνο υψηλής τεχνολογίας που δεν είναι τίποτε άλλο, σύμφωνα με τη δική του διατύπωση, από τη Μέκκα του τουρκικού ολοκληρωτισμού.  Δεν διστάζει να απαριθμήσει τους στόχους των επτά αποτυχημένων πραξικοπημάτων μεταξύ 2002 και 2009:  Κούρδους, Αλεβίτες, Αρμένιους, ισλαμιστές, δημοκράτες, σοσιαλιστές, φιλελεύθερους και υποστηρικτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης.    Και αντιλαμβανόμαστε έτσι ότι στην Τουρκία, ο λαός δεν είναι πληθυσμός, μα μία φωλιά υπόπτων για το υπάρχον καθεστώς, με άλλα λόγια, για το βαθύ κράτος. 

Ο κάτοχος της χώρας δεν είναι άλλος από τον Στρατό, ο οποίος φτιάχνει και ξεφτιάχνει τις εσωτερικές και εξωτερικές κρίσεις κατά την προαίρεσή του, για να δείξει όλη του την ισχύ έναντι των πολιτών.  Η στρατηγική του είναι αποτελεσματική και η Ελλάδα είναι ένα από τα θύματά του χάρη στα αμφισβητούμενα σημεία όπως:  η Κύπρος, η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, η χρήση του εναέριου χώρου του Αιγαίου, η στρατικοποίηση των ελληνικών νήσων, η μουσουλμανική μειονότητα στην Ελλάδα και το καθεστώς τού Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Κωνσταντινούπολη.  

Και στη βάση τούτης της στρατηγικής τής τεχνητής κρίσης, ανακαλύπτουμε το θεμελιώδες και συνεχώς επαναλαμβανόμενο από όλες τις κυβερνήσεις δόγμα:  έναντι του κουρδικού προβλήματος, ουδείς κατακερματισμός, έναντι του κυπριακού προβλήματος, ουδεμία παραχώρηση, έναντι της γενοκτονίας των Αρμενίων, ουδεμία αναγνώριση, έναντι της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ουδείς τόπος, εν τέλει, το λαϊκό δεν πρέπει να αγγιχθεί.  Έχοντας ακριβή επίγνωση του ρόλου του, ο  Erol Özkoray καταγγέλλει όχι μόνον τις ανοησίες για την περικύκλωση  της Τουρκίας από την Ελλάδα, μα και το ανομολόγητο κατά της ευρωπαϊκής πολιτικής.  

ξηγεί πως ο φασισμός τούτος της αριστεράς, κατά Pierre Milza, που απέρριψε την οθωμανική ιστορία για να ακολουθήσει την αρχή του Hitler, ο οποίος ισχυριζόταν ότι το γερμανικό κράτος δεν είχε παρελθόν, κατόρθωσε να μετατρέψει την κοινωνία, μέσω της εκπαίδευσης και των μέσων ενημέρωσης, σε μία οντότητα φασιστική, ρατσιστική, ξενοφοβική που πιστεύει στην ανωτερότητα της τουρκικής φυλής.

Κι ακόμη και αν, κατά Orwell, είναι δύσκολο να προβλεφθεί το τέλος των συγχρόνων δικτατοριών, ο Erol Özkoray δεν διστάζει να γράφει πως εάν τα πράγματα εκφυλιστούν, η Τουρκία θα μπορούσε να είναι η Γιουγκοσλαβία του 21ου αιώνα.  Δεν παίζει τον ρόλο του προφήτη, ούτε κι εκείνον της Κασσάνδρας, μα κοιτάζει με διαύγεια το μέλλον τού λαού του και δεν μπορεί να μη βιαστεί να προειδοποιήσει τους ελεύθερους ανθρώπους, όσο ακόμη είναι, πως μια χώρα που δεν έχει παρελθόν, είναι κι ένας λαός που δεν έχει μέλλον.  Ιδού γιατί η ανάγνωση αυτού του βιβλίου είναι μία αναγκαιότητα για τους αγωνιστές της ειρήνης.

Μετάφραση από τα γαλλικά:  Σάνη Καπράγκου

Δείτε και τη γαλική έκδοση:

Extraits de la Préface de Nikos Lygeros Erol Özkoray n’est pas seulement un journaliste ou un intellectuel, c’est un véritable combattant de la paix au sens d’Albert Camus. Son livre n’est pas un simple  pamphlet mais un acte d’accusation. À l’instar d’Émile Zola, il n’a pas le pouvoir de condamner aussi en tant que juste il accuse. Il montre aussi que l’Union Européenne a joué un rôle catalytique dans l’apparition du « régime caché », du « totalitarisme sournois ». Il démontre par un raisonnement par l’absurde que la Turquie n’est ni un pays républicain et laïc, ni un pays musulman modéré malgré les dires du monde extérieur. Car il n’est pas dupe quant à la politique de dissimulation du gouvernement. Il sait que le vrai pouvoir est détenu par les militaires. Son analyse de l’enquête sur Ergenekon est limpide et précise. [...] [...] Il ne joue pas le rôle du prophète, pas même celui de Cassandre mais il regarde lucidement le futur de son peuple et ne peut s’empêcher de prévenir les hommes libres pendant qu’ils le sont encore, qu’un pays qui n’a pas de passé, est aussi un peuple qui n’a pas d’avenir. Voilà pourquoi la lecture de ce livre est une nécessité pour les combattants de la paix.

Le régime politique de Turquie est actuellement le plus anachronique et le plus archaïque de l'Europe. Il s'agit d'un “totalitarisme sournois”, dans lequel l'armée turque exerce le vrai pouvoir. Plusieurs institutions comme le “Conseil National de Sécurité”, où siègent des militaires, ont pour but de contrôler et de censurer le gouvernement civil. Ce régime, issu du coup d'État militaire de 1980, est fondé sur la Constitution de 1982, pour mieux asseoir le pouvoir militaire. Il existe par ailleurs une pseudo-constitution secrète appelée “Acte politique de sécurité nationale”, qui consiste à énumérer les lignes rouges de l'État turc : le problème kurde, le problème chypriote, le Génocide arménien. Aucune solution à ces problèmes majeurs n'est possible dans ce système où les militaires règnent en maîtres. Ce régime schizophrénique, où le vrai pouvoir n'a jamais appartenu aux élus, est qualifié par l'auteur de régime de “Coup d'État permanent”. Le processus d'adhésion à l'Union européenne joue beaucoup pour la normalisation politique du pays. Dans ce cadre, le “Procès Ergenekon” contre les putschistes de l'armée turque est une première faille pour défaire ce pouvoir. Mais il reste encore beaucoup à faire.

Erol ÖZKORAY

Erol Özkoray est le premier journaliste-écrivain qui a défié l'armée turque en tant qu'intellectuel. En 2000, il s'érige contre le pouvoir de l'armée qui bloque la démocratisation et empêche l'entrée de la Turquie dans l'Union Européenne. L'État major le poursuit en justice et perd au total les 15 procès qu'il a intentés contre lui. Son lynchage par la presse précède ceux de Hrant Dink et d'Orhan Pamuk, Prix Nobel de Littérature. Le journaliste arménien Dink sera assassiné sur ordre de l'État profond qui n'est autre que l'État major, et Pamuk se réfugiera aux États-Unis pour sauver sa vie. Özkoray vit entre Istanbul et Paris.

Table des matières Préface Introduction Un régime schizophrénique  Le « putsch permanent »  Flagrant délit de l’armée turque : Ergenekon  Quand l’exception devient la règle  Légitimation du pouvoir : Stratégie de crises  Les lignes rouges du pouvoir  Les sources du totalitarisme et du fascisme d’État turc  Militarisation du civil  La tyrannie des médias  La fin de la IVe République  Les failles politiques, culturelles et ethniques