.jpg)
Του Γιώργου Λακόπουλου«Oι υπουργοί δεν είναι υπάλληλοι». Το είχε πει ο Κώστας Σημίτης στον Ανδρέα Παπανδρέου το καλοκαίρι του 1995 σ΄ ένα γήπεδο στο Περιστέρι. Από εκείνη τη στιγμή ένα ταμπού της πολιτικής άρχισε να ανασκευάζεται: είναι υποχρεωμένοι οι υπουργοί να αναλάβουν μια κομματική αποστολή πέραν του...
χαρτοφυλακίου τους εάν το ζητήσει ο πρωθυπουργός; Η απάντηση είναι απλή: όχι.
Για να γίνει κάποιος υπουργός, δεν καταθέτει δικαιολογητικά. Αρκεί μόνο η εμπιστοσύνη του πρωθυπουργού. Την έχει; Μπαίνει στην κυβέρνηση. Την έχασε; Εφυγε χωρίς συζήτηση. Αλλά αυτό το προνόμιο του πρωθυπουργού δεν θέτει τους υπουργούς στο έλεός του.
Ως επίλεκτοι του κυβερνώντος κόμματος, κινούνται στο πλαίσιο των επιδιώξεών του. Αλλά κυρίως είναι ανώτατοι λειτουργοί του πολιτεύματος, όπως ορίζεται από το Σύνταγμα, τους νόμους και τον Κανονισμό της Βουλής- στην οποία και λογοδοτούν.
Οχι από το καταστατικό του κόμματος. Γιατί, απλούστατα, μπορεί να μην είναι μέλη του κόμματος.
Μια δήλωση της Τίνας Μπιρμπίλη, ότι δεν σκοπεύει να πολιτευθεί στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, ερμηνεύθηκε ότι σχεδόν εξέθεσε τον Πρωθυπουργό. Υπάρχει ο τύπος, υπάρχει και η ουσία. Ο τύπος είναι η υποτιθέμενη «έκθεση» του Πρωθυπουργού. Τίποτε τέτοιο δεν υπήρξε. Η Τίνα δέχθηκε μια ερώτηση και έδωσε μια απάντηση. Ενδεχομένως γνωρίζοντας ότι ένας μηχανισμός επεδίωκε να τη στείλει υποψήφια περιφερειάρχη Αττικής. Η καλή εκδοχή είναι γιατί έβρισκε ότι με το ύφος της- για το οποίο τώρα τη μέμφονται- μπορούσε να κερδίσει. Η κακή γιατί δεν την ήθελε στο συγκεκριμένο υπουργείο. Αυτός ο μηχανισμός εξετέθη με τη δήλωσή της- όχι ο Πρωθυπουργός.
Η ουσία είναι αν της ζητήθηκε πράγματι να θέσει υποψηφιότητα και αρνήθηκε. Ή, μάλλον, αν είχε δικαίωμα να αρνηθεί. Κατ΄ αρχάς ο Γιώργος Παπανδρέου δεν είναι από αυτούς που παραιτούνται από τα προνόμια της θέσης τους. Αν ήθελε πράγματι την Μπιρμπίλη υποψήφια περιφερειάρχη σήμερα, ή θα προετοίμαζε την υποψηφιότητά της ή θα ήταν στο σπίτι της. Αλλο αυτό και άλλο αν απλώς τής το έθεσε προς συζήτηση. Αλλά όμως δεν προκύπτει από πουθενά.
Αν δεχθούμε ότι υπήρξε πρόταση- ή παρότρυνση-, επιστρέφουμε στον Σημίτη:
οι υπουργοί δεν είναι πρόσωπα διαθέσιμα για οποιαδήποτε διατεταγμένη υπηρεσία χάριν του κόμματος. Ειδικά αν πρόκειται για εξωκοινοβουλευτικούς υπουργούς που εντάχθηκαν στην κυβέρνηση για συγκεκριμένους λόγους. Κρίνονται πάντα από τον πρωθυπουργό για την απόδοσή τους στο υπουργείο και την εν γένει παρουσία τους στον δημόσιο χώρο αλλά ως προς τη συμμετοχή τους στην κυβέρνηση μόνο. Η μη αποδοχή ενός άλλου ρόλου, ως πολιτική και προσωπική στάση, αποτελεί συμβολή σε ένα νέο είδος πολιτικού, με νέο ήθος.
(από tanea, kapistri)
Ως επίλεκτοι του κυβερνώντος κόμματος, κινούνται στο πλαίσιο των επιδιώξεών του. Αλλά κυρίως είναι ανώτατοι λειτουργοί του πολιτεύματος, όπως ορίζεται από το Σύνταγμα, τους νόμους και τον Κανονισμό της Βουλής- στην οποία και λογοδοτούν.
Οχι από το καταστατικό του κόμματος. Γιατί, απλούστατα, μπορεί να μην είναι μέλη του κόμματος.
Μια δήλωση της Τίνας Μπιρμπίλη, ότι δεν σκοπεύει να πολιτευθεί στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, ερμηνεύθηκε ότι σχεδόν εξέθεσε τον Πρωθυπουργό. Υπάρχει ο τύπος, υπάρχει και η ουσία. Ο τύπος είναι η υποτιθέμενη «έκθεση» του Πρωθυπουργού. Τίποτε τέτοιο δεν υπήρξε. Η Τίνα δέχθηκε μια ερώτηση και έδωσε μια απάντηση. Ενδεχομένως γνωρίζοντας ότι ένας μηχανισμός επεδίωκε να τη στείλει υποψήφια περιφερειάρχη Αττικής. Η καλή εκδοχή είναι γιατί έβρισκε ότι με το ύφος της- για το οποίο τώρα τη μέμφονται- μπορούσε να κερδίσει. Η κακή γιατί δεν την ήθελε στο συγκεκριμένο υπουργείο. Αυτός ο μηχανισμός εξετέθη με τη δήλωσή της- όχι ο Πρωθυπουργός.
Η ουσία είναι αν της ζητήθηκε πράγματι να θέσει υποψηφιότητα και αρνήθηκε. Ή, μάλλον, αν είχε δικαίωμα να αρνηθεί. Κατ΄ αρχάς ο Γιώργος Παπανδρέου δεν είναι από αυτούς που παραιτούνται από τα προνόμια της θέσης τους. Αν ήθελε πράγματι την Μπιρμπίλη υποψήφια περιφερειάρχη σήμερα, ή θα προετοίμαζε την υποψηφιότητά της ή θα ήταν στο σπίτι της. Αλλο αυτό και άλλο αν απλώς τής το έθεσε προς συζήτηση. Αλλά όμως δεν προκύπτει από πουθενά.
Αν δεχθούμε ότι υπήρξε πρόταση- ή παρότρυνση-, επιστρέφουμε στον Σημίτη:
οι υπουργοί δεν είναι πρόσωπα διαθέσιμα για οποιαδήποτε διατεταγμένη υπηρεσία χάριν του κόμματος. Ειδικά αν πρόκειται για εξωκοινοβουλευτικούς υπουργούς που εντάχθηκαν στην κυβέρνηση για συγκεκριμένους λόγους. Κρίνονται πάντα από τον πρωθυπουργό για την απόδοσή τους στο υπουργείο και την εν γένει παρουσία τους στον δημόσιο χώρο αλλά ως προς τη συμμετοχή τους στην κυβέρνηση μόνο. Η μη αποδοχή ενός άλλου ρόλου, ως πολιτική και προσωπική στάση, αποτελεί συμβολή σε ένα νέο είδος πολιτικού, με νέο ήθος.
(από tanea, kapistri)
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου