Δείτε σημεία της ομιλίας του Πρωθυπουργού από τη χθεσινή άτυπη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου.

Σήμερα, έχουμε αρκετά θέματα. Θέμα λειτουργίας αγοράς, ανταγωνισμού, και τιμών στις οποίες πρέπει να επικεντρωθούμε. Προτεραιότητες του Προγράμματος Σταθερότητας, Ανάπτυξης και Ανασυγκρότησης, να δούμε πού βρισκόμαστε. Χρηματοπιστωτικό σύστημα. Ηλεκτρονικά παιχνίδια. Όρια ηλικίας συνταξιοδότησης στο...

Δημόσιο, θέμα που αφορά ιδιαίτερα τις γυναίκες. Μετοχοποιήσεις, αποκρατικοποιήσεις, συγχωνεύσεις.

Πριν από όλα μια γενική παρατήρηση. Η Ελλάδα ήταν η πρώτη που μπήκε στη δίνη αυτής της κρίσης. Αυτή τη στιγμή έχουμε την πολυτέλεια να είμαστε ουσιαστικά προστατευμένοι από τις αγορές, με τον μηχανισμό στήριξης, λόγω της δανειοδότησης. Βεβαίως, με τα όποια ερωτήματα σε σχέση με τις ευρύτερες εξελίξεις που υπάρχουν στην Ευρωζώνη, αλλά και στη διεθνή οικονομία.

Όπως καταλαβαίνουμε, σε ό,τι αφορά τη διεθνή κρίση, παρ' ότι μετά το 2008 φαινόταν σιγά - σιγά να αντιμετωπίζεται, η εύθραυστη ψυχολογία αλλά και μερικές παραδοχές γύρω από την έλλειψη ανταγωνιστικότητας των πιο αναπτυγμένων χωρών, έχουν δημιουργήσει ανησυχίες ευρύτερα στις αγορές, αλλά και ευκαιρίες για κερδοσκοπία και προφανώς, για πολλά παιχνίδια.

Επίσης, είναι σημαντικό ότι, αυτή τη στιγμή γίνεται και μια ιδεολογική μάχη, και μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά και διεθνώς, με αφορμή την Ελλάδα ή πολλές φορές και με παράδειγμα την Ελλάδα, και με αναλύσεις βεβαίως, που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα.

Μπορεί πράγματι, να έχουμε ένα ασφαλιστικό σύστημα, που έχει αδυναμίες και προβλήματα, ένα κοινωνικό κράτος με αδυναμίες και προβλήματα. Αλλά δεν είχαμε ένα υπερανεπτυγμένο σύστημα κοινωνικού κράτους. Το αντίθετο. Έχουμε ένα άδικο, μη ολοκληρωμένο σύστημα κοινωνικής προστασίας και με μεγάλο ιδιωτικό κόστος για τις οικογένειες, για την ασφάλιση, για την παιδεία, για την υγεία, όπου βεβαίως, υπάρχει επίσης μεγάλη διαφθορά και σπαταλώνται χρήματα.

Το λέω αυτό, διότι βλέπουμε ότι ακόμη και στην απέναντι όχθη, στον Ατλαντικό, οι Ρεπουμπλικάνοι λένε ότι «το παράδειγμα της Ελλάδας είναι ότι δημιούργησε ένα τεράστιο σύστημα κοινωνικής πρόνοιας, και το οποίο αυτή τη στιγμή «πληρώνει» και άρα, να χτυπηθεί το κράτος πρόνοιας και στην Ευρώπη και στην Αμερική». Αυτή είναι η δεξιά λογική.

Δεν είναι εκεί το πρόβλημα, προφανώς δεν είναι εκεί το πρόβλημα. Βεβαίως, είναι διαφορετικές οι οικονομίες, αν π.χ. συγκρίνουμε την Ελλάδα με τη Σκανδιναβία, όπου υπάρχει ένα σημαντικό κοινωνικό σύστημα. Αλλά εκεί, το κοινωνικό σύστημα δεν δημιούργησε πρόβλημα στην ανταγωνιστικότητα της οικονομίας. Μάλιστα, θα έλεγα, ότι εκεί, η έννοια της ισότητας, της δικαιότερης διανομής του πλούτου και της στήριξης του ανθρώπινου δυναμικού, ευνόησε, θετικά έως πολύ θετικά, την ανταγωνιστικότητα αυτών των οικονομιών, σε αντίθεση με άλλες χώρες.

Άρα, το θέμα της ανταγωνιστικότητας το οποίο είναι κεντρικό ζήτημα για μας, η Ευρώπη δεν θα μπορέσει να το αντιμετωπίσει πειστικά και σίγουρα όχι μεσομακροπρόθεσμα, θεωρώντας ότι το μόνο πρόβλημα ή το πρόβλημα ή το κεντρικό πρόβλημα, είναι οι κοινωνικές δαπάνες και επομένως, η λύση είναι η φτηνή εργασία και η μείωση των συντάξεων, ώστε να αντιμετωπίσουμε πιο ανταγωνιστικές οικονομίες (π.χ. Κίνα, Ινδία). Αυτό, μπορεί να είναι ένα αναγκαίο έκτακτο μέτρο εξισορρόπησης σε περίοδο κρίσης και ιδιαίτερα, όταν υπάρχει ένα πρόβλημα όπως αυτό που αντιμετωπίζει και η Ελλάδα.

Η ανταγωνιστικότητα θα αντιμετωπιστεί μέσα από την ουσιαστική ποιότητα των προϊόντων μας, την ποιότητα στο ανθρώπινο δυναμικό, τη μετάβασή μας σε ένα άλλο αναπτυξιακό πρότυπο, μέσα από μια άλλη τεχνολογία, με επενδύσεις στις Πράσινες Τεχνολογίες κλπ.

Εδώ είναι που η Ευρώπη θα έπρεπε πέρα από την εξισορρόπηση των δημοσιονομικών, που είναι αναγκαία, να έχει δει και την άλλη πλευρά, που είναι και η ανάγκη ανάπτυξης, με την ουσιαστική παρέμβαση, διαμόρφωση θεσμών, δημιουργία κινήτρων, ώστε να μπορούν να κινητοποιηθούν και να αξιοποιηθούν σημαντικά κεφάλαια που υπάρχουν διεθνώς - και υπάρχουν κεφάλαια. Αλλά και έλεγχο και ρύθμιση αυτών των κεφαλαίων, ώστε να υπάρχουν και έσοδα από τα κεφάλαια αυτά, τα οποία είναι ουσιαστικά ανεξέλεγκτα, σε παραδείσους φορολογικούς.

Πιστεύω λοιπόν ότι, υπάρχει μια ιδεολογική μάχη σε αυτό το ζήτημα, την οποία πρέπει και εμείς να δώσουμε, μόλις βρεθούμε σε μια φάση πιο σταθερή με τις μεταρρυθμίσεις και τις αναγκαίες αλλαγές που κάνουμε. Θα πρέπει κι εμείς, που το έχουμε κάνει μέχρι σήμερα, να το κάνουμε ακόμη πιο δυνατά, και να δώσουμε τις εναλλακτικές λύσεις.

Εμείς, η Ελλάδα, ήμασταν εκείνοι που δεν θέσαμε το ζήτημα μόνο ως ελληνικό, αλλά σαν ένα γενικότερο ζήτημα, ευρωπαϊκό, ζήτημα της Ευρωζώνης, όχι ζήτημα φιλανθρωπίας, ούτε μόνον αλληλεγγύης, αλλά σαν θεσμικό ζήτημα λειτουργίας των αγορών. Βγήκαμε σωστοί, κινήσαμε τις διαδικασίες, διαμορφώσαμε νέους θεσμούς και συνεχώς, πιστεύω, θα είμαστε αντιμέτωποι με την πρόκληση να διαμορφώσουμε εκείνους τους μηχανισμούς, σε ευρωπαϊκό και σε διεθνές επίπεδο, ώστε να αντιμετωπίσουμε αυτές τις παγκόσμιες εξελίξεις.

Η Ελλάδα μπορεί αυτή την προσφορά της στον όλο προβληματισμό να την αξιοποιήσει και για το δικό της εθνικό συμφέρον, με συγκεκριμένες πρωτοβουλίες τις οποίες θα πάρουμε.

Τώρα, εμείς είμαστε σε μια φάση εμπέδωσης και εφαρμογής ενός προγράμματος που απαιτεί ως αντιστάθμισμα στα δύσκολα μέτρα που πονάνε ένα μεγάλο κομμάτι του Ελληνικού λαού, που δεν έχει, όπως έχουμε πει, ιδιαίτερες, ακόμη και καθόλου ευθύνες για την κρίση, να λάβουμε μέτρα τα οποία θα βοηθήσουν το μέσο πολίτη.

Αυτά θα πρέπει να συνδυαστούν με την ανάπτυξη, με τα αναπτυξιακά θέματα, τις ξένες επενδύσεις, που βεβαίως προχωρούμε και με τα αρμόδια Υπουργεία και με την δική μου εποπτεία, θα έλεγα, με μια επιταχυνόμενη προσπάθεια αλλά ελπίζουμε και απόδοση. Ήδη έχουμε σημαντικές επιτυχίες.

Το δεύτερο θέμα, είναι αυτό της ευνομίας, που απαιτεί σταθερότητα στη λειτουργία των θεσμών αλλά και τις απαραίτητες αλλαγές, ώστε να προστατεύσουμε τους δημοκρατικούς θεσμούς, να δώσουμε οξυγόνο στους δημοκρατικούς θεσμούς, στη διαφάνεια και την αίσθηση ασφάλειας και σιγουριάς στον πολίτη, σε όλους τους πολίτες, με παραδειγματισμό, αλλά χωρίς, από την άλλη πλευρά «ανθρωποφαγία».

Τρίτο θέμα, είναι βεβαίως τα κοινωνικά μέτρα, τα οποία δεν είναι προς συζήτηση σήμερα, αλλά είναι ένα μεγάλο θέμα. Πώς αντιμετωπίζουμε την ανεργία με αποτελεσματικό τρόπο, την υγεία, την παιδεία, όλα αυτά τα οποία αποτελούν τον κοινωνικό μισθό, ας το πούμε έτσι, το δίχτυ προστασίας του πολίτη αυτή την εποχή. Είναι θέματα που σε επόμενα Άτυπα Υπουργικά Συμβούλια θα συζητήσουμε, με αφορμή βεβαίως και με νομοσχέδια που θα έρθουν στο Υπουργικό Συμβούλιο.

Σήμερα όμως, ένα βασικό θέμα που δεν είχαμε την προηγούμενη φορά την ευκαιρία να ολοκληρώσουμε, είναι το θέμα των τιμών, της λειτουργίας της αγοράς υπέρ του πολίτη, υπέρ του ασθενέστερου.

Μερικά επιμέρους θέματα. Σίγουρα ο έλεγχος των τιμών αφορά πολλά προϊόντα και υπηρεσίες. Είναι τα τρόφιμα, το καλάθι της νοικοκυράς, τα αγροτικά προϊόντα, το πετρέλαιο, τα φάρμακα, οι μεταφορές, οι επικοινωνίες. Και βεβαίως, είναι και το όλο θέμα του ανταγωνισμού, τα καρτέλ, οι ενδο-ομιλικές συναλλαγές, η λειτουργία της Επιτροπής Ανταγωνισμού.

Θέλω να δούμε το καλάθι της νοικοκυράς, που αφορά πολύ περισσότερο τα χαμηλότερα εισοδήματα, να δούμε τι κινήσεις μπορούμε να κάνουμε, πώς μπορούμε να βοηθήσουμε και την εγχώρια παραγωγή και κατανάλωση των δικών μας ελληνικών προϊόντων, να δούμε πώς καταπολεμούμε πρακτικές υποτιμολόγησης και υπερτιμολόγησης για κερδοσκοπικούς λόγους, τι κοινωνικά μέτρα μπορούμε να λάβουμε για τη στήριξη ανθρώπων που είναι στο όριο της φτώχειας.