Necronomicon Hidden Leaves

To Ατμοσφαιρικό Κείμενο απο τα κρυμμένα Κειμενα του Νεκρονομικόν, και η ονειρική Περιπλάνηση του Τρελού Άραβα Αμπντούλ Αλ Χαζρέντ στις Τερατώδεις κατοικίες των Μεγάλων Παλαιών…

«…Έχω δει πολλά τα οποία δεν προορίζονται για τα ανθρώπινα μάτια στις περιπλανήσεις μου στην σκοτεινή και «απαγορευμένη» Πόλη. Όμως, δεν ειναι η μαγεία της...
Ιρέμ που στοιχειώνει τα όνειρά μου με αυτή την παράνοια, αλλά ένας άλλος τόπος, ένας τόπος τυλιγμένος στην ακραία και απόλυτη σιωπή…Τελείως άγνωστος στον άνθρωπο, ακόμη και στα Γκούλ και τα πλάσματα της νύχτας…

Μια ηρεμία εκατομμυρίων ξεχασμένων χρόνων πίεζε με τεράστιο βάρος την ψυχή μου καθώς διέσχιζα εκείνους τους λαβύρινθους γεμάτος τρόμο, φοβούμενος πως ακόμη και τα ελαφριά μου βήματα θα ξυπνούσαν τους τρομερούς Αρχιτέκτονες αυτής της ανώνυμης περιοχής, όπου το χέρι του Χρόνου είναι δέσμιο και ο άνεμος δεν ψιθυρίζει πιά…

Ο φόβος μου ήταν τεράστιος για τούτο το μέρος, αλλά ακόμα μεγαλύτερη ήταν η παράξενη,σχεδόν υπνωτική γοητεία που μου έπαιρνε το μυαλό και με οδηγούσε προς τα κάτω, σε άγνωστα βασίλεια.. Η Λάμπα μου έριχνε το φώς της σε τοίχους από Βασάλτη,φανερώνοντας κίωνες που σίγουρα δεν είχαν σκαλιστεί απο ανθρώπινο χέρι, και παράξενα λεκιασμένους οβελίσκους χαραγμένους με τρομακτικές φιγούρες και κρυπτικούς χαρακτήρες που δέσποζαν στο σκοτος…

‘Ενα πέρασμα βρεθηκε μπροστά μου.Το διέσχισα. Μου φάνηκε σαν να κατέβαινα για μια αιωνιότητα προσηλωμένος στις βλοσυρές εικόνες που φανερώνονταν μπροστά μου και αναπαριστούσαν τα κατορθώματα των Μεγάλων Παλαιών… Είχαν κατοικήσει εδώ και είχαν φύγει, όμως οι τοίχοι αυτού του οικοδομήματος είχαν το σημάδι τους! Απέραντες φιγούρες εκείνων των τρομερών πλασμάτων χαραγμένες πίσω απο ένα ουράνιο θόλο άγνωστων αστερισμών…

Το πέρασμα οδηγούσε ατελείωτα προς τα κάτω, ακόμη πιο κάτω… Η ροή του χρόνου είχε φύγει απο το μυαλό μου,ο Ύπνος και η Αιωνιότητα κρατούσαν την ψυχή μου…

Πόσο πολύ, Πόσο μακρυά είχα ταξιδέψει; Δεν γνώριζα.. Και τότε, σαν σε αφύπνιση, τα μάτια μου αντίκρυσαν μια πόρτα που έφραζε τον δρόμο μου. Το σημάδι τους ηταν επάνω της. Το σημάδι που είχα δει στους Τάφους-Σπήλαια της Λένγκ,ανάμεσα στους Κίωνες της Ιρέμ. Έτρεμα καθώς κρατούσα τις σκοτεινές επιγραφές που κάλυπταν την ταλαιπωρημένη πέτρα που έμοιαζαν σαν χιλιάδες ερπετά που οι μορφές τους μπερδέυονταν μεταξυ τους!

Μπροστά στα μάτια μου η πόρτα δίπλωσε σαν πάπυρος και ατένισα την δίνη που κρυβόταν από πίσω και πρόσεξα τις μορφές που χόρευαν ανάμεσα στα παράξενα άστρα που βρισκονταν εκεί.Τρομερές φωνές σφυροκόπησαν τα αυτιά μου σαν κλάμα χιλίων ψυχών σε σπαραγμό,σαν το τσίριγμα κάποιου μακρινού ανέμου… Τα απαγορευμένα ονόματα του Κθούλου, του Γιογκ Σοθοθ, του Νυαρλαθοτέπ και εκατοντάδων άλλων τσσουρουφλισαν το μυαλό μου σαν δηλητηριώδες οξύ. Τα πνεύματά τους εισχώρησαν στην ύπαρξή μου,και έμαθα βλάσφημα πράγματα που άνθρωπος δεν μπορεί να ονειρευτεί.’Εμαθα για το βασίλειο πέρα απο τον χρονο και την ύπαρξή μας, όπου ο τυφλός Δαίμονας Σουλτάνος Αζζαθόθ κατοικεί στο Χάος ανάμεσα στους αμέτρητους Καιρούς της Αιωνιότητας.

Και τότε,με έναν δυνατό βρυχηθμό τα άστρα στριβιλίστηκαν μπροστά μου και σχημάτισαν μια τεράστια δίνη που με τράβηξε στην ανώνυμη άβυσσο σαν το φύλλο στην θύελλα.Οι κραυγές του τρόμου μου μετατράπηκαν σε ελεεινή αμνησία και το σκοτάδι με καταβρόχθισε…

Ξύπνησα επάνω στην σιωπηλή άμμο της Κόκκινης Ερήμου και αντίκρυσα τον κόκκινο Ήλιο που ετοιμαζόταν να δύσει…Σηκώθηκα,και γυρνώντας προς τον Βορρά πάτησα τα πόδια μου στην Δαμασκό, όπου και πρέπει πιά να γράψω το βιβλίο μου..

Γιατί πέρα από τις στήλες του Ηρακλέως, με καλούν οι Ονειρικοί Κρύσταλλοι…»

(από paranormal)