Πήγα κι εγώ, σινάμενος- κουνάμενος, συν γυναικί και τέκνοις στην Επίδαυρο -για πρώτη φορά όλοι μαζί- για να δω τους “Αχαρνής” του Αριστοφάνη, με Κραουνάκη, Βαλτινό, Βουτσά κλπ. Να μυρίσω και πάλι τον αέρα, να θαυμάσω την ακουστική του θεάτρου, να θυμηθώ τον Αριστοφάνη… Και να μιλήσω γι αυτά στα παιδιά μου… Άφυγα απογοητευμένος. Αυτό δεν ήταν παράσταση του Αριστοφάνη στην...

Επίδαυρο, παράσταση του Δελφινάριου ήταν. Η πρώτη ατάκα που είπε ό Βουτσάς μόλις μπήκε στη σκηνή ήταν “Κατίνα, σαλαμάκι”. Λίγο νωρίτερα ο Βαλτινός (αυτός ο εξαίρετος ηθοποιός πώς το έκανε αυτό;) αποκάλεσε τον Δικαιόπολι- Κραουνάκη “παλιοκομμούνι”, θέλοντας να δείξει ότι ο “καλός” Δικαιόπολις που επέλεξε την ειρήνη ήταν “κομμουνιστής” και οι άλλοι, προφανώς, “φασίστες”. Στη συνέχεια, μιλώντας για τους πολιτικούς -της εποχής Αριστοφάνη- που δεν θέλησαν την ειρήνη με τους Σπαρτιάτες, έλεγε “κι εκείνος που πριν τις εκλογές έλεγε ‘λεφτά υπάρχουν’, που είναι;”

Τι τα θέλετε; Ο Αριστοφάνης -όπως κι οι τραγικοί- άντεξαν στο χρόνο γιατί ανέδειξαν τα πραγματικά θέματα που απασχολούν -διαχρονικά- τον άνθρωπο, και τα ανέδειξαν με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο για το κοινό, το τότε και το τώρα. Ο Δικαιόπολις αποφάσισε να κάνει ΑΤΟΜΙΚΗ ειρήνη, γιατί το πολιτικό σύστημα της πόλης του ήθελε να διαωνίσει τον πόλεμο. Αυτό είναι το κεντρικό θέμα του έργου. Ο Δικαιόπολις, προχθές στην Επίδαυρο, κάνοντας την πιο ΑΤΟΜΙΚΗ του πράξη, βαπτίστηκε “κομμούνι”. Στο βάθος του έργου του Αριστοφάνη, το περασμένο Σάββατο αντιπαρατάχθηκε η φτηνή ατάκα, η αβαθής “χαριτωμενιά”.

Ναι, ο Κραουνάκης ήταν καλός. Καλός, σε ένα κακό έργο.

(από tapragmata)